We gebruiken cookies om inhoud en advertenties te personaliseren, om functies voor sociale media aan te bieden en om de toegang tot onze website te analyseren. We delen ook informatie over uw gebruik van onze website met onze partners op het gebied van sociale media en analyse. Onze partners kunnen deze informatie combineren met andere informatie die u aan hen hebt verstrekt of die zij hebben verzameld als onderdeel van uw gebruik van de services. U accepteert onze cookies wanneer u klikt op “Accepteren” en deze website blijft gebruiken.

Accepteren Weigeren Privacy verklaring

Vrijwilligerswerk in Rwanda (2)

Zoals hier vorige week al was te lezen is Livi uit klas 4 in Rwanda geweest om daar vrijwilligerswerk te doen in een oogziekenhuis. Ze heeft echter nog meer van het land gezien en vertelt vandaag daarover.

Wat me echt van Rwanda is bijgebleven, is de Kigali Genocide Memorial, een gedenkplaats voor de volkerenmoord die in 1994 in Rwanda heeft plaatsgevonden.

Vaak als mensen aan Rwanda denken, denken ze aan deze genocide. Dit komt waarschijnlijk, doordat het nog maar een korte tijd geleden is. De Hutu’s (een Rwandese stam) besloten van de een op de andere dag een andere stam, de Tutsi’s, te vermoorden. Hun motief was dat de Tutsi’s alle goede banen hadden, wat zo was, en zij die wilden hebben. Wekenlang gingen de Hutu’s de Tutsi’s vermoorden. Stel je voor dat je jouw deur opendoet, je buurman voor de deur staat, jou in elkaar begint te slaan en je ouders en broers en zussen vermoordt. Tot op de dag van vandaag worden er nog steeds lijken gevonden, waardoor het precieze aantal doden nog steeds onbekend is. Natuurlijk gaat er veel geschiedenis vooraf aan het ontstaan van zo’n genocide, maar toch vind ik het een heel gek idee. Ook als je ziet wat voor invloed dat heeft achtergelaten op het land. Het land was na de genocide bankroet en een kwart van de bevolking was óf vermoord óf gevlucht. De hele economie was gewoon weg. Nadat ik naar deze gedenkplaats was geweest, realiseerde ik me dat we het helemaal niet slecht hebben in Europa, natuurlijk hebben we onze eigen problemen, maar ik vind dat we wel dankbaar moeten zijn met ons land en onze maatschappij. Voor hetzelfde geld was je in een land als Rwanda geboren en was je leven nu totaal anders. Zo heb ik gepraat met veel Rwandese leeftijdsgenoten. Veel van hen gaan niet meer naar school en werken op het land om voor hun vele broertjes en zusjes te zorgen. Zelf lijden ze honger en velen hebben van die opgezwollen buikjes, ook wel oedeembuikjes genoemd. Het liefst zou je, als je daar loopt, alle kindjes eten en geld geven, helaas kan je dat natuurlijk niet in je eentje doen. Wel zijn er veel organisaties, waarvan je ook busjes ziet rijden, die wel veel doen en ik denk dat het toch belangrijk is dat we allemaal een beetje geven aan die organisaties voor degenen die het minder goed hebben dan wij hier in Nederland.